2

(30. desember: Saltrosehagen)

 

Eg dyrkar saltroser
i vinterhagen,
dei veks med frosten,
den rå eimen av gråt
i lufta og snoen.

Eg feller ikkje vinterpelsen,
han blir berre lenger
og lenger
og dempar slaga
mot det firkanta hjertet

som hakar seg fast
i små ting.
Året har vrengt nattsida ut
og saltrosene gror
under middagsmånen.

Tidsrekninga skiftar namn
frå mørketidsår
til fimbulvinter.
 

89

(4. oktober: Middagsmåne IV)



















Middagsmånen er bleik og fjern
men smiler

så forunderleg lunt.
Der eg veit det er

krater og raviner på yta
av stillheita sitt folkehav

ser eg smilerynker
og eit smilehol.

Når du er så langt borte
er språket ditt utan lyd.

90

(3. oktober: Middagsmåne III)



















Eg trudde det var lyst
om dagen og mørkt
om natta

midnattssol og middagsmåne:
ved verdas runde ende
held de dogmene for narr

det kjem ikkje til deg på trappa heime
med utsikt til nærmaste fjell
der sola teiknar ein fast bane

frå tind til nut til ås
mens månen luntar
eit halvt døgn etter

først når reisa di har bringa deg
til ytterkanten av livet
forstår du såpass.

91

(2. oktober: Middagsmåne II)

...men Numedalsbanen blei nedlagt i 1989

Middagsmånen gir ikkje den blinde
synet tilbake

middagsmånen gjer ikkje dag
til dag

middagsmånen er ei ulmande glo
frå eit einsleg bål nord i livet

held oss livet
frå mørkret.

96

(27. september: Middagsmåne 1)

Middagsmånen
skulle ikkje vori
her

middagsmånen
skulle vori på den andre sida
av jorda, der det er natt
for å skinne for dei
som ikkje har anna lys

middagsmånen heng
over himmelranda i nord,
nektar å gå ned,
det er mørketidsdag
og vi har ikkje anna lys,
vi heller.