85

(8. oktober:  Stort nok )

Kva er det vi ventar på,
du og eg?
Ingen ting,
vi har ikkje tid
til å vente,
vi har ikkje råd
til å vente
for vi veit aldri
når tida stoppar opp
og held oss attende
i limbo.

Det nye inngrepet
kan gå smertefritt
eller smertefullt
og halde deg i senga,
det omvendte slangemenneske,
Medusa med slangane
som bit seg fast
i deg.

Og alt eg kan gjera
er å vera til,
å vera den eg er.
Det er ikkje stort,
men du seier
det er stort nok
for deg.

148

(6. august: Kvardagen)




















Den vesle smerten
grev umerkeleg bort fundamentet
for kvardagen.

Når det store raset
går er det fordi den vesle smerten
har endra vilkåra

for livet.
Om eg kjenner etter
er den der

men eg kan ikkje
kjenne etter. Eg har ein kvardag
å overleva.

151

(3. august: Erfaring med smerte)




















Plastrar kneet
og albuen.
Du gret ikkje

sjølv om du tryna
på sparkesykkelen.
På seks år

har du lært deg
at smerte
er noko som går over

men krev handling.
Sårvasken svir
men hindrar infeksjon.

Deretter
blir alt berre betre.