7

(25. desember: Etterpå)

 

Tomheita etterpå
når det einaste vi har å vente på
er etterbyrden,
når fokuset er på barnet
og mora er etterlatt tom
og i fare for å forblø
dersom ho ikkje blir passa på.

Men Ventemannen er der.
Han har slikt å gjøre
for mens dei tar avstand
frå byttingen og mor hans
sit han på sengekanten
og nynnar ein bånsull
og skriv eit trøstedikt.
Juletreet har begynt å felle nåler
og julepapiret er brent opp
og ingen hugsar kven gavene var frå,
berre kven dei var til.

Vi har overlevd både Mayakalenderen
og Mammons gjenfødelse.
Det bryr ikkje Ventemannen
at det ikkje blei dommedag
eller frelse,
denne jula heller.

11

(21. desember: Vintersolverv)

 

Frå no av
blir dagane lengre
sola tar til å klatre
forbi Mayakalenderen
og inn i ei ny tid på veg
mot Krepsen sin vendekrets
og kretsen rundt Henry Miller
mens vi håpar at den nye kuren
fordriv krepsdyret
frå livet vårt.

Vi løftar oss sjølv
etter håret og håpet og flyg
over skyane for å forlenge
den kortaste dagen i året
med nokre forvaka,
raudøygde timar. I dag
har vi trettitre års bryllupsdag
og sola feirar oss
med å vende tilbake.