246

(30. april: Hovudpine)

Av og til
blir hovudet for lite
for tankane
dei bankar og bankar
for å sleppe ut
men alle sansane
slår innover
hørsel syn og varheita
i fingertuppane
samlar på alt
pressar det saman
men det finst ikkje ei katteluke
i hjernen som slår
begge vegar
hald fred hald fred
der inne
for snart går fleire tankar
i fella så de får dele
på den vesle plassen
som finst.

247

(29. april: Hakkespett-tromme)

Hjartet mitt er ei tromme
for hakkespettar som øver
på kommunikasjonens kunst
i tilfelle straumbrot

sender interne meldingar i kode
og plystrar skjerande
med alpelua på snei

om eg består prøven,
om eg er frisk i hjartet,
får eg kan hende lov til å vera
ei slik hakkespett-tromme

om eg har biller under barken
og er mjuk i margen,
hakkar dei seg inn,
holar dei meg ut

til reirplass
for nytt liv.

248

(28. april: Rullesteinen bekjenner for bårene)

Eg snudde meg rundt
og møtte meg sjølv,
eg snudde meg atter rundt
og møtte, i same sekund,
dei same auge,
den same munn,
eg snudde meg rundt
enno ein gong og møtte
meg sjølv og meg sjølv
og meg sjølv
og no veit eg for visst:
eg er rund!

Dei snakkar så lett
om dei store ting
som pyntar på makta sitt bord.
Dei glitrande, velforma ord,
trillande runde,
gjør mannen stor
mellom dei store, dei speilar
han sjølv og han sjølv
og han sjølv
der han mumlar
i rullesteinskor.

Eg snudde meg rundt,
gjorde framme til bak
og snudde så baksida fram
og fann ingen skilnad,
no veit eg til sist
at framme og bak
er same sider
av same sak.

249

(27. april: Dele sorga)

Sorga mi er stor nok
for meg

men for lita
for verda

summen av all sorg
lar seg ikkje dele

i einskilde faktorar,
for å forstå ho

må vi synge,
saman.




Den 26. april song 40 000 menneske "Barn av regnbuen" på Youngstorget, vi song den i kantina, og ellers vart den sunge over heile landet.

250

(26. april: Når gråten tar meg)

Også eg er ein del
av vatnet sine metamorfosar.
Eg er eit mellombels reservoar
for vatn på veg
frå ei form til mange,
eg demmer opp
for stillingsenergien
før eg frigjør den
som rørsle.

Eg fangar vatnet
i eit eroderande landskap
med skuringsstriper og rullestein
og løyser opp noko av meg sjølv
og lar vatnet formidle det vidare
til ei verd
som ikkje kjenner att meg
i eit einaste molekyl
eller ionebinding
som går inn i ein ny metamorfose,
ei stri elv, ein fjordsjø
før det når havet
for å stige til himmels
som damp, men håpet om kvile
kondenserer til dropar
og regn og snø
og eg gret over meg sjølv
utan å ane
kven eg var.

251

(25. april: Nåde)

Nåde? hørte eg ofte
ein stemme ovanfrå
spørre i skolegården.

Og ofte måtte eg krype
i søla fram til korset
og be
om nåde.

Men av og til
trassa eg tårene, beit
tennene saman om nederlaget
og slåst mot overmakta

til ein lærar eller den sterke
kompisen kom meg til unnsetning
og redda meg frå underkastinga,
men ikkje skamma.

Etterpå
leita eg etter ein veikare
eg kunne gruse
for å tilby nåden min.

No
finn eg ingen
veikare.

252

(24. april: Anders Behring Breivik forklarar seg i retten)


Parykkmakaren
leitar etter det hovudet
som passar
til parykken.

Eg smett sidelengs
mellom regndropane,
utan skygge.
Likevel
blir eg blaut.

Det er vi
som må passe
til røynda.