208

(7. juni: Sorga gneg med sløve tenner)

Det er holebuaren i meg
som søker innover i sjela,
bort frå rifter av vind
og sprekker av sol
og inn i mørkret
der berre sorga og vatnet
gneg på fjellet
med sløve tenner
så fortida sine forkalka knoklar
lagar ei  beingrind
av stalagmittar

hit inn
søker holebuaren i meg
i ein lånt ham av bjørneskinn
for å få gnage i fred
på utgåtte gjerningar og sørge
over dei ugjorte,
men sjølv her inne
fresar tårene mot heitt fjell,
mot jorda sitt varme sinne
over slik ynkeleg forakt
for lyset.

209

(6. juni: Til så lenge)

Nokon må minnast det uminnelege.
Nokon må nemne det unemnelege.

Derfor stig det fram
i sitt eige lys,
når dørene, vindauga, ventilane er lukka
og huset er seg sjølv

med dei som gjekk her,
med dei som opna dørene og gjekk ut
eller inn
her.

Dei treng ikkje minnast.
Dei treng ikkje nemnast.
Det er for seint for deira del

men så lenge dørene, vindauga, ventilane
er lukka får ikkje vinden tak
i dei morkne skuggane deira
og orda som skal spreiast som støv

og sopelimen av lys
når ikkje inn i store rom, små krokar.
Husj! Hut dykk ut!
Vi vil ikkje vita av dykk.

Til så lenge:
la det skinne på innsida av alt,
det svarte støvet i lufta,
la det synke i stilla
og kle seg i kvite laken.
Om det er det som må til.

Nokon må minnast det uminnelege.
Nokon må nemne det unemnelege.

210

(5. juni: Mitt skip er lasta med)

Tungt lasta - men i innerleia

Ho følger ytterleia
fordi ho er tungt lasta
og strevar med å manøvrere
i trange farvatn.

Utafor seg har ho storhavet,
det ruggar jamnt i ho,
og innafor seg har ho
det velsigna landet,
men med ein glefsande tanngard
av fleser og fluer.

Bergingsvona er å finne leia
utanom dei verste brotta
og dei smalaste sunda,
halde seg unna dei små lyktene
og styre etter dei ruvande fyra.

Tankane er lasta med kjemikalier
og eit forlis kan bli ein katastrofe
for mange.
Først når ho nærmar seg hamn,
får ho los om bord.

211

(4. juni: Til lesaren (med lita skrift))

Du går no over grensene
til røynda.
Einkvar tanke, handling eller draum
går føre seg på eige ansvar.

Skadar på kropp
og sjel
erstattast ikkje.

212

(3. juni: Bifrost)

Norefjordbrua før Garnsurr i Nore skal slå til. Grå & kjedelig?

Det begynner med ei maske:
skal du halde fast
på noko eller fange
noko nytt
må du slå ei løkke
og binde ein knute på tråden
frå A til Å og seie:
bi berre litt,
ta berre ein sveip til
rundt i dette livet,
i dette landskapet,
i denne kjærleiken
du kjenner så godt
og sjå deg om
ein gong til før du går vidare,
kanskje er det eigenleg her
du vil vera om du berre batt
ei maske til og knytte ho fast
til ein annan tråd
med ein annan farge
og batt dei saman til noko større
enn den enkle tråden
som renn så aleine
gjennom tilveret, kanskje
kan dei brukast
til noko, mangfaldet av masker,
fargar og trådar,
kanskje kan dei kle deg
og dei rundt deg og halde dykk varme,
kanskje kan dei berge kjærleiken
gjennom sju magre år og fimbulvintrar,
kanskje kan dei binde saman
vegen frå den eine til andre
sida av straumen
med fargespelet til Bifrost,
regnbuebrua.
Det begynner med ei maske
og ein knute på tråden.

213

(2. juni: Bergtatte)

Huset gøymer seg
mellom tre og stein,
gøymer oss, bergtatte
av bygda vår som kryp
forsiktig bortetter dalbotnen
og oppetter liene,
ryddar seg små ormehol
mellom det urørte
og det kunstferdige,
bygda som ber fjellet
og skogen på akslene
og latar som om ho ikkje ser
det ufokuserte speilbildet sitt
i det upålitelege vatnet
som følger straumen
i ferd med å flytte ut.
Vi puttar malurt
i heimebrenten og piskar oss
med tysbast
og lar oss ikkje frivillig
tvinge ut av berget
av kirkeklokker, bønnerop
og virtuell tungetale.
Vi har all grunn
til å bli bitre
og nyte det.

214

(1. juni: Grunnfjell)

Flyttblokk: Votan ved Dusehesten

Vi er grunnfjellet.
Vi har skuringsstriper
i panna og jettegryter
under auga,
det tynnest i rekkene
og i håret
og det gror berre skjegg-
lav og mose på oss.

Men skal det stå ein bauta
til evig tid
sprenger dei ut ei blokk
av grunnfjellet,
av granitt og gneis,
for dei veit vi toler
ver og vind
og sur nedbør.